خوشحالم :) 

این چند روز همه ش فکر می کردم که باوجود همه اتفاقاتی که افتاده بود و علی رغم ناامیدی و حس کنارکشیدنی که مردم رو فراگرفته بود، اما این روزهای آخر قبل از انتخابات، انگار خیلی ها نظرشون عوض شده بود، انگار که می خواستند آخرین زورشان را بزنند و به قولی بزنند به "سیم آخر". شاید به قول سهند 1% رای ها شمرده شد ! نگران بودم که اگر این بار هم مثل بار پیشین بشه، آخرین نیروها هم از بین بروند.

اما این طور نشد. 1% اتفاق افتاد و سیم آخر، زر شد ... شاید امید برگشته باشه. مردم دوباره شاد شدند و دوباره اومدند توی خیابون اما برای شادی و نه برای ابراز خشم که این خشم کم کم خطرناک می شد اگر همین طور ادامه پیدا می کرد. 

امیدوارم که رئیس جمهور منتخب یادش بمونه که چطور، با چه خرد جمعی، با عقلانیت و کنار کشیدن چه کسی، با حمایت چه کسانی و از همه مهم تر با رای مردم انتخاب شد ... مردمی که رای شون، نه شاید فقط به یک آدم بلکه در مطالبه خیلی چیز ها بود و هست ...

پ.ن. دلم می خواست دیشب تهران بودم و بعد از مدت ها شادی و امید را در خیابان ها می دیدم ...