بالاخره بعد از یک سال کار کردن فهمیدم که آسمون همه جا یه رنگه و حتا اگه محیطی

که توش کار می کنی از یه سری آدمی تشکیل شده باشه که ادعای درست بودن،

ادعای دموکراسی شون می شه، باز هم همون آشه و همون کاسه و کلا این جا

دموکراسی جایی نداره و این جا و هر جا، این پوله که حرف اول رو می زنه و انسانیت رو

هم پول تعیین می کنه. و من تنها هر چی زور بزنم باز هم نمی شه و من بدترین ضربه

رو از نزدیکترین دوستای خودم می خورم و من باید این رو بپذیرم.

پ.ن. همه چی تموم شد.